Με κίνδυνο να αφοριστώ και να εξοριστώ δια παντός από την χώρα (...), θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας 5 βασικούς λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι οι μέρες του Πάσχα δεν θα έπρεπε να είναι και τόσο δημοφιλείς, όπως για παράδειγμα είναι αυτές των Χριστουγέννων.
 
1. Το πένθιμο των ημερών
Σε αντίθεση με τα Χριστούγεννα, τα οποία αποτελούν κυριολεκτικά μια εορταστική περίοδο σε όλο το φάσμα τους, το Πάσχα δημιουργεί το αίσθημα της χαρμολύπης, καθώς ναι μεν η εν λόγω περίοδος ολοκληρώνεται με Ανάσταση και Κυριακή του… Σουβλίσματος, αλλά μέχρι τότε μεσολαβούν εβδομάδες «σκληρής» νηστείας και μέρες πένθους, οι οποίες απέχουν έτη φωτός από τις μέρες όπου μεσουρανούν οι βασιλόπιτες, τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες, ο Άγιος Βασίλης και γενικότερα παρεμφερείς εκπρόσωποι του κινήματος των… θερμίδων.
 
2.  Δώρο Χριστουγέννων VS Δώρο Πάσχα σημειώσατε 1
Μην ακούτε διάφορους «κακεντρεχείς» οι οποίοι δήλωσαν πως η υποτιθέμενη σωτηρία του 13ου και 14ου μισθού ήταν άλλο ένα πετυχημένο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, καθώς παράλληλα με την «διάσωση» τους, κόπηκαν περίπου 3,5 μισθοί κατ’ άτομο! Αυτοί… δεν ξέρουν.
 
Απευθύνομαι σε εσάς όμως που πιστεύετε ακόμη στον 13ο και 14ο μισθό (προφανώς και στον Άγιο Βασίλη) και τονίζω εκ νέου ότι τα Χριστούγεννα έχουμε λαμβάνειν το διπλάσιο δώρο από αυτό του Πάσχα (ακόμη;).
 
3. Πάσχα στην Αθήνα; Θεέ μου!
Αντιλαμβάνομαι ότι όλοι εμείς οι κάτοικοι της πρωτεύουσας έστω και μια φορά στη ζωή μας διαπράξαμε το εγκληματικό λάθος να παραμείνουμε στην Αθήνα κατά τις μέρες του Πάσχα. Το ερώτημα είναι «γιατί τέτοιο αυτομαστίγωμα»;
 
Από την άλλη βέβαια με την ανεργία να χτυπάει κόκκινο και τους μισθούς άσπρο πάτο, κάποιοι είναι δικαιολογημένα… παρόντες και υπομένουν το μαρτύριο της άχρωμης και άδειας Αθήνας εκείνης της περιόδου, η οποία ουδεμία σχέση έχει με την χαρμόσυνη και στολισμένη πόλη του Δεκεμβρίου.

Δυστυχώς σε αυτή την κατηγόρια εντάσσονται καθημερινά όλο και περισσότεροι συνάνθρωποι μας, αρά και πάλι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το Πάσχα επιδεινώνει την ήδη άσχημη ψυχολογική διάθεση των ανθρώπων.
 
4. Εμπόλεμη ζώνη
Αφού εκφράσουμε τον θαυμασμό μας για τα έθιμα των νησιών και των χωριών, δεν θα πρέπει να λησμονούμε και κάποια λιγότερο «φιλειρηνικά» εξ αυτών, τα οποία συνήθως καταλήγουν σε νοσοκομεία με ακρωτηριασμούς άκρων και αντίστοιχους ή χειρότερους τραυματισμούς. Κανείς δεν τραυματίστηκε από δολοφονικό κουραμπιέ, από κροτίδα όμως, «γουρούνα» ή «ρουκέτα», πάρα πολλοί.
 
5. Sorry Φράνκο Τζεφιρέλι
Κάθε Μεγάλη Δευτέρα, ακόμη και πριν την ανακάλυψη της τηλεόρασης ή και της φωτιάς, μας επισκέπτεται ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ», μέσω των τηλεοπτικών μας δεκτών. Όταν το παρακολουθείς για πρώτη φορά, σε καθηλώνει.  

Μετά την πρώτη δεκαετία επαναλήψεων απλά δυσανασχετείς, τη δεύτερη δεκαετία βλαστημάς, άρα αμαρτάνεις, την τρίτη δεκαετία αρχίζεις να σκέφτεσαι σοβαρά το ενδεχόμενο να μαστιγώσεις και εσύ τον πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Πάουελ και τέσσερις δεκαετίες αργότερα και με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχεις και συ την τύχη του πρωταγωνιστή (δίχως όμως την Ανάσταση του), αρχίζεις να εκτιμάς τις εκατομμύρια επαναλήψεις του κάθε «Κωνσταντίνου και Ελένης».
 
Kαλά… Χριστούγεννα!

Δημήτρης Γράτσος